چتر کاهی پاییز

...

zobair-hejran — Sat, 31 Oct 2009 09:51:15 GMT

...

خمچه ی گل ، غزل سیب ، کبوتر بارید

پرزدی پرده به رقص آمد و باور بارید

پرزدی خلوت من سبزتر از رویا شد

پرزدی شهپر جبریل ، پیمبر بارید

پرزدی سینه ی من شهر پرستوها شد

پرزدی غوچی چشمان تو بر سر بارید

پر زدی کفتر افتیده ی شوقم پرزد

پر زدی در برم از چارطرف پر بارید

ای موجود همیشه سرگردان...

zobair-hejran — Sun, 18 Oct 2009 09:06:15 GMT

این روز ها حال و هوای خوشی نداری - این روزها زندگی خیلی خورد و خمیرت ساخته . نمیدانم چرا ظریف تر از هرچه که در ماحول ات قرار دارد، هستی.

گاهی با یک لبخند قرار ات میگیرد و گاهی با یک تبسم از خود میروی ، گاهی با خم ابروی دل ات می رنجد - ای موجود همیشه سرگردان ...

نمیدانم چرا این طور هست شدی ... گل ات را از کدام سرزمین سرگردان گرد آورده اند ؟ دنیا ترا نقشی در آسمان کشیده که حتی با حرکت ابرها از هم می پاشد . همیشه دوست داری کنار آب ها زندگی کنی و ماهی ها را در حرکت ببینی و دل دریا را که شور ترا دارد ... این جا آب ها قرمز اند ...

زندگی ات همیشه سرشار از یاس های است که نمیدانی هدیه ی چه دستانی است و چرا این همه برای تو....

گاهی دلت که تنگ می شود می روی کنار رودخانه ی کابل تا دردهایت را برایش گریه کنی و هی رودخانه هم برایت دم نمیزند ، انگار گوشی ندارد.

کاش می شد دردهایت را برای کوه های که نزدیک قریه تان هست فریاد کنی ، کاش نمی شنیدی که سنگ ها گوش ندارند ... موجود همیشه سرگردان ! با خود ات خلوت کن انیجا کسی نیست تا با تو دردهایت را فریاد کند. آیینه ها شکسته و شیشه ها غبار آلوده اند درخت هاسرگردان برگ ریزی خود اند. تاریکی در پنجره ها تنیده .... ای موجود همیشه سرگردان...

این جا کوچه ها از بی انسانی مریض اند و باد ها سرگردان یک یک جفت انسان ... این جا برای دیگران مرگ به دیده در آمده اما برای تو لبخند هم نمی فروشد .... زندگی کن نفس بکش و بمیر ای موجود همیشه سرگردان ....

خان و مان سوخته آواره ترم می خواهد

کفتر عاشق بی بال و پرم می خواهد

شام ها در پی خود آیینه هر آیینه

هر نفس خاک به سر در بدرم می خواهد

دست هایم گل پر پرشده تن خاکستر

خون جان را جگرم ، از جگرم می خواهد

مثل موسیچه ی زخمی که ز پرچال افتد

بال بال و تن بی پا و سرم می خواهد

آسمان ، ابر ، صدا ، خانه همه بیگانه

خان و مان سوخته از بد بترم می خواهد

غزل

zobair-hejran — Sat, 10 Oct 2009 04:50:15 GMT

سلام به همه ...

تا بر سر زلف ات زده ی خوشه ی گندم

پرپر زده در دور و بر چشم تو انجم

تا درهم و برهم زده ای زلف کج ات را

در پیچش مویت شده صدبار دلم گم

با بال و پر ریخته گنجشک خیالم

از شوق تن ات پر زده تا پرده هفتم

از چشم تو گل داده شب و شعر ترانه

از خنده ی تو ُسر شده تنبور و ترنم

رد میشوی از پیش من و با چه نزاکت

زخمم به جگر می زنی با تیغ تبسم

دلتنگی

zobair-hejran — Sun, 27 Sep 2009 10:39:15 GMT

به دلتنگی هایم ...

با غم و وسوسه و زخم جگر درگیری

ای که هر آیینه در آیینه ها می میری

ماهی کوچک غربت زده ! با تور بساز

روز وشب آله ی دستان همین بی پیری

هرنفس چشم تو آتشکده ی شک میشه

هر نفس بسته ی تزویر چنین زنجیری

کوچه ها گرم و خیابان پر زیبایی هاست

تو به اندازه ی یک کوه ز خود دلگیری

کاسه ی خون شده چشمان و تن ات خاکستر

های با وسوسه و زخم جگر درگیری

لبخند

zobair-hejran — Tue, 01 Sep 2009 08:34:15 GMT

درود به فرهیخته گان گرامی که این جا قدم رنجه می فرمایند .

تقدیم به لبخندی که هزار گونه سرودن را در رگ هایم جاری می سازد .

خنده کردی عشق باریدن گرفت

دست هایم سیب را چیدن گرفت

خنده کردی تاک انگور غزل

در میان سینه جوشیدن گرفت

خنده کردی شام لبریز سکوت

های پرزد – صبح رقصیدن گرفت

خنده کردی ای پر طاووس من !

یک چمن آیینه روئیدن گرفت

خنده کردی خانه ام پر خنده شد

هی در و دیوارخندیدن گرفت

خنده کردی ای درخت سبز عشق

دست هایم سیب را چیدن گرفت

یک غزل

zobair-hejran — Tue, 18 Aug 2009 06:28:35 GMT

سلام ...

تاخنده ی زیبای تو در خانه تنیده

دروازه غزل گشته و دیوار قصیده

تا مریم چشمان تو جاری شده در من

عیسای پر از همهمه در سینه دمیده

توبا به درخت تن ات افتیده به سجده

از شانه ی تو کفتر پامیر پریده

باز است به روی تو دَرِ باغ خیالم

یک چک بزن از سیب غزل های رسیده

دیوانه ی تو تا دل شب زمزمه دارد

" سوگند ! شبیه تو کسی هیچ ندیده "

دوبیتی های درویشی

zobair-hejran — Wed, 12 Aug 2009 05:21:15 GMT

این بار با دو دوبیتی و دو رباعی در خدمت شما فرهیخته گان گرامی قرار دارم ...

تویی امید امروز و صبایش

تویی در بیصدایی ها صدایش

از آن روزی که از هجران بریدی

به قرآن در گرفته چشم هایش

مرا دی تیت و پاشان کرده رفتی

سراپا در غم جان کرده رفتی

دلم را با جنوب چشم هایت

شمالی گفته ویران کرده رفتی

دیوانه ی یاد تو دمادم کرده

از شوق تو دیده را پر از نم کرده

این خار و خسی نیست به جانت سوگند

کوهیست که در پای تو سر خم کرده

این عشق نه جام پر نه خالی خواهد

نی سفسطه و نه افسقالی خواهد

این عشق نه نیچه نه هدایت نه فوکو

دیوانه ، قلندر ، لاوبلایی خواهد

zobair-hejran — Sat, 25 Jul 2009 07:54:15 GMT

سلام ...

بیرون زدم دیشب که تا پر پر زنم سویت

بیرون زدم چیدم گل گندم ز گیسویت

بیرون زدم رفتم ندانستم چه می کردم

بیرون زدم سر را نهادم روی زانویت

بیرون زدم تا با پیمبر های تنهایی

یک کعبه پیچم نازنین در پیچش مویت

بیرون زدم از خویش از دیوار ها از در

بیرون زدم تا گل کنم پهلوی به پهلویت

بیرون زدم گم شد تنم در دست های تو

لبریز گشتم صد کرت از چشم آمویت

سلام

zobair-hejran — Mon, 29 Jun 2009 11:04:15 GMT

مرا بر هم زدی با صور اسرافیل چشمانت

قیامت هاست در هر واژه ی انجیل چشمانت

پیمبر های احساسم سراپا محو گردیدند

میان خلوتم رقصید تا جبریل چشمانت

لب فرعونی ام از تشنه گی دم بر نمیدارد

کمی بگذار تا نوشد ز موج نیل چشمانت

فلسطین خیالات مرا پر پر نمود آخر

ترورست جنون انگیز اسراییل چشمانت

دلم کم کم زیارتخانه ی شوق نگاه ات گشت

بیا بگذار تا از بر کنم انجیل چشمانت

دنیا

zobair-hejran — Sun, 07 Jun 2009 09:48:28 GMT

سلام .

دنیا ترا همیشه صنوبر کشیده است

دنیا ترا درخت معطر کشیده است

دنیا برای سینه ی دیوانه شاعری

از چشم های سبز تو محشر کشیده است

دنیا ترا و سیب سمرقند عشق را

پهلوی هم چو مادر و دختر کشیده است

دنیا دو بال عاطفه را ریخت بر سرات

دنیا ترا چه خوب کبوتر کشیده است

دنیا ترا بلند تر از ماه و آسمان

دنیا مرا پرنده ی بی پر کشیده است