چتر کاهی پاییز

۵

و برگ برگ شدم در هواي چشمانت

غزل نساخته ام جز براي چشمانت

 بيا و پلک به هم زن که پاش پاش شود

 تمام دار و ندارم فداي چشمانت

 دوسايه سار قناري دو دشت آهوي مست

 تمام گم شده در لابلاي چشمانت

 دلم سپند شود نذر ديده ات گردد

 و زايرانه برقصد به پاي چشمانت

 بدون هيچ بيمبر بدون هيچ دليل

 قبول کرده دل من خداي چشمانت

قسم به عشق فقط آرزوي من اين است

که فرش راه بگردم به پاي چشمانت

 چه صادقانه دل گبر من مسلمان شد

بلند خواند چو آن آيه هاي چشمانت  

ز کار و بار من خسته جان چي ميپرسي

 غزل نساخته ام جز براي چشمانت

۶

از قاب دو چشمان تو گل کرده ترنم

آیینه ترین سبز ترین خوشه ی گندم

آواره ترین مرد خراسانی این شهر

دلباخته با قامت بالای تو خانم

این سینه که خاکستر (او) نیز نمانده

باآتش چشمان تو کردست تفاهم

انجیل دو چشمان تو انگار مسیحاست

یا سوره غزلهای پر از شعر و ترنم

زلف تو بود بستر صد فلسفه بافی

یک جنگل پر همهمه و پر ز توهم

ای نگهت تو سبزترین عطر خدایی

تصویر تو رخشنده ترین اختر و انجم

در معنی تو هوش و حواسم همه منگ است

سیبی  ، غزلی ، سبزه ای ، یا خوشه ی گندم ؟! 

از اینکه دیر دیر بروز میشوم پوزش میخواهم ... این بار با چند دوبیتی و رباعی بروزم .

۳

  به یادت شنبه را آدینه کردم

ترا نقش حضور سینه کردم

جهان در خواب و من با یاد چشم ات

دل شب را پر از آیینه کردم 

ترورست  جنوبی باز امروز

ز پلک ات نازنین خنجر گرفته

برای  قتل عام شهر قلبم

به پشت چشم تو سنگر گرفته

درد تو ز بال عشق پرداد مرا

ابروی تو زین شهر سفر داد مرا

ولگرد ترین بچه ی کابل گشتم

زان روز که چشمان تو در داد مرا

موسیجه گگ بی پرو بالی پر زد

کلکینچه ی آشیانه ات را در زد

آواره ترین پرنده ی این چنگل

از شوق دو چشمان تو گل بر سر زد