" تو بمان که گریه دارم"
به خدا که باورم کن که تویی حیات جانم
تویی آن انیث غم ها تویی نور آسمانم
ز تو نبض و حال و قلبم همه در تپش بود بین
تویی آن صدای اول تویی آن هم آشیانم
چو به یاد ماه رویت درگریه باز کردم
ز جهانیان گسستم ز تو است قسم فغانم
دل پاره پاره من بنگر چی سان بنالد
تو بمان که گریه دارد تو بمان به گریه مانم
چو به یادم آمد آن شب که ترا نشسته دیدم
لب جویبار زیبا چی شود دو باره مانم
چی ترانه ها سرودم چو تو بودی روبرویم
چی فضای خوشنمابود چو تو بودی هم عنانم
تو چو عشق جاویدانی تو سرور جسم و جانی
تو حضور قلب "هجران"تویی نور این و آنم
جای فرحت و خوشی هست که امروز فرصت مساعد گردید تا آرزو دیرینه ای که داشتم بر آورده گردیده و قادر به خلق وبلاگ شوم . سالهای سال دیوانه وار در جستجوی ساختن وبلاگ بودم و می اندیشیدم که آیا فرصت مساعد خواهد گردید تا وبلاگی بسازم و نبشته هاو دردهای دلم را از طریق نت به هموطنان عزیزم که در داخل و در خارج از وطن هستند برسانم ؟. آری امروز چی خوش روزیست برایم که توانستم وبلاگ را خدمت همه شما عزیزان تقدیم کنم .واقعآ سراسر درد و محنت غمهای چندین ساله هست که کشیدم . رجامندم قبول شما خواننده گان عزیز بگردد. و منتظرم تا از نظر های شما عزیزان مستفیض گردیده وبلاگ خود را روز تا روز از رونق جانفزای دوستی و محبت شمایان منور تر نموده دردها و اشتیاق خود را با شما عزیزان در میا ن بگزارم .
