گندم

با من نشست اشکم تا چار صبح بیدار

بالش به گریه آمد دیوار و در فرو ریخت

منقل به رقص آمد با شانه های تبدار

از سقف ریسمانی سرخ و سیاه بارید

در دور گردن من با سنگ و چوب بسیار

با من زنی نشست و با هم به گریه گفتیم

او از «نهایت شب» من از غروب و رگبار*

حلاج پاست مدرن در من همیشه گفته

درد است حرف اول دار است آخر کار

از من نگشته هرگز از من نبود از اول

این پای های سرکش است  این دست های تبدار

*من از نهایت شب حرف می زنم. فروغ

 با من به انتهای خیابان سفر کند

 امشب دوباره بر زده است دست و پاچه را

 تا کلک های یخ زده ام را تبر کند

 راحت شدن چقدر محال است مردمان!

 این جا کس است تا که مرا کور و کر کند؟

 کوکو! کجاست؟ او که بیاید دوباره هی

 آغوش در گرفته یی مارا به بر کند

 باریده این زمین چقدر ابر و باد را

 کو آسمان که غربت اورا نظر کند

 غربت مرا همیشه در آغوش می کشد

 باز آمد آن  رفیق که حالم بتر کند

دلتنگم از تو،از خودم از هرچه آدم‌ها

از عشق، از دیوانه گی، از خواهش بیجا

از سیب‌ها که سهم من نه، سهم همسایه است

از دامن پر سنگ از دستان بی‌پروا

دلگیرم از تو از خود از موسیقی باران

از ذهن لبریز از زن، از تصویر از رویا

دیوانه‌ام در چشم‌هایت تا گریبان غرق

در هر طرف که رو کنم تو می‌شوی پیدا

لبخند تو هرچند روی بسترم بارید

چشمان تو با چای تلخم گرچه شد یکجا

اما نمی‌دانم چرا در شیشه می‌ریزی

این زهر دوری را که می نوشد مرا هرجا